بیداد رفت لاله ی بر باد رفته را

یا رب خزان چه بود بهار شکفته را

هر لاله که از دل این خاکدان دمید

نو کرد داغ ماتم یاران رفته را

جز در صفای اشک دلم وا نمی شود

باران به دامن است هوای گرفته را

وای ای مه دو هفته چه جای محاق بود

آخر محاق نیست که ماه دو هفته را

برخیز "لاله" ،بند گلو بند خود بتاب

آورده ام به دیده گهرهای سُفته را

ای کاش ناله های چو من بلبلی حزین

بیدار کردی آن گل در خاک خفته را

یا رب چه ها به سینه ی این خاکدان در است

کس نیست واقف اینهمه راز نهفته را

راه عدم نرُفت کس از رهروان خاک

چون رفت،خواهی اینهمه راه نرُفته را

لب دوخت هر که را که بدو راز گفت دهر

تا باز نشود ز کس این راز گفته را

لعلی نسفت کلک دُر افشان

( شهریار)